This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

Wpływ rówieśników

Jak powszechnie wiadomo, zdecydowanie większy wpływ na nastolatki mają ich rówieśnicy od rodziców. To kwestia powszechnie udowodniona, dlatego też absolutnie nie ma się czemu dziwić i nad czym zastanawiać. Rówieśnicy są osobami, dla których ich koledzy i koleżanki są gotowi na zrobienie bardzo wielu rzeczy, często nie do końca przemyślanych czy mądrych. W młodych głowach rodzi się poczucie solidarności, jedności z ludźmi, którzy są w wieku podobnym – każdy przechodzi ten etap w życiu i należy na niego pozwolić. Oczywiście rodzice powinni kontrolować to wszystko, jednak w sposób dość dyskretny. Chodzi o to, że nastolatek sam powinien chcieć rozmawiać o swoich problemach, o swoich relacjach z kolegami. Jeśli będziemy próbowali go zmusić do zwierzeń, wówczas z całą pewnością zrobi na odwrót i nie tylko niczego się nie dowiemy, ale jeszcze będziemy świadkami tego, jak przed nami ukrywa wszystko, co dzieje się w jego życiu. Dlaczego obserwacja jest tak ważna? Ponieważ młodzież jest najbardziej podatna na wpływy. Wystarczy, że w ich otoczeniu znajdzie się ktoś mocniejszy charakterem, jakiś ich autorytet, który jednak zajmuje się czynnościami niezbyt chwalebnymi, a wtedy może się okazać, że nasze dziecko wpadnie w złe towarzystwo. Z niego zaś trudno jest je już wyciągnąć i na pewno nie pomogą w tym jego koledzy. Dlatego rodzic przede wszystkim musi być uważnym i dobrym obserwatorem, poza tym psychologiem i starać się umieć zrozumieć swoje nastoletnie dziecko, bez ostentacyjnego mówienia o tym.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Hobby nastolatków

Właściwie każdy nastoletni człowiek czymś się interesuje. Oczywiście w zależności od czasów te zainteresowania się zmieniają, niemniej jednak zawsze istnieje pewien trend, który dotyczy szerokiego grona nastolatków. Hobby są przeróżne – jedne wiążą się ze szkołą, inne natomiast (najczęściej) wykraczają poza jej teren. Bardzo dużo młodych ludzi lubi uprawiać sport. Nie chodzi jednak o zwykłe granie w piłkę nożną, choć to cieszy się niezmiennie ogromną popularnością od wielu, wielu lat, ale również o sporty mniej popularne w samej szkole, takie jak gra w tenisa, jazda konna czy też taniec. Inni wolą zajęcia bardziej umysłowe, takie jak rozwiązywanie zagadek matematycznych, fizycznych, dlatego takie osoby jednak koncentrują się na swoich pasjach w szkole, uczestnicząc w lekcjach dodatkowych, kołach zainteresowań etc. Są też ludzie skoncentrowani na działalności twórczej. Oni najczęściej wybierają po gimnazjum pójście do szkół artystycznych. Mogą to być zarówno szkoły aktorskie, jak i plastyczne czy też muzyczne. Niektórzy młodzi ludzie mają też zupełnie oryginalne zainteresowania, takie jak kolekcjonowanie różnych interesujących przedmiotów, niekoniecznie tylko znaczków czy monet, ale również takich rzeczy, o których na co dzień się nie pomyśli. Warto więc obserwować nastolatków i to, jakie mają zainteresowania. Okaże się bowiem, że są oni niesamowicie kreatywni i chętni do rozwoju osobowego pod różnym względem. W ten sposób również odnajdują się w świecie i często trudnej dla nich rzeczywistości.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Porozumienie z nastolatkiem

Dojście do porozumienia z nastolatkiem nie jest sprawą prostą, zwłaszcza jeśli mają do niego dojść rodzice albo nauczyciele. Najczęściej przede wszystkim trudno jest porozmawiać w taki sposób, aby nie zostać znokautowanym kontrargumentami. Nastolatki bowiem nawet jeżeli słuchają tego, co się do nich mówi, najczęściej mają całkowicie odmienne zdanie do naszego. Są rozdarci pomiędzy dzieciństwem a gwałtownym procesem dojrzewania – sami nie do końca potrafią się określić. Z jednej strony chcieliby być już dorośli, z drugiej jednak zdają sobie sprawę z tego, że tacy jeszcze nie są, że nie potrafiliby się usamodzielnić, choćby chcieli. Oczywiście do drugiej kwestii się nie przyznają. Kolejna rzecz jest taka, że próbują oni też w wieku nastoletnim znaleźć swój sposób na życie. Poszukują odpowiedzi na pytanie, kim są, w jaki sposób funkcjonują, co chcieliby robić w życiu. Kształtuje się ich charakter, przez co bardzo emocjonalnie podchodzą do wszystkiego, co ich otacza. W takiej sytuacji trzeba mieć bardzo dużo wyczucia, ponieważ wystarczy wejść tylko odrobinę na niewłaściwy tor, a wtedy spotka się z oporem, buntem i wszystkim, co zaprzeczy jakiemukolwiek porozumieniu. Nastolatki często też muszą przemyśleć wiele swoich argumentów, dlatego należy ich nieraz zostawiać w spokoju ze swoimi przekonaniami. Często zmieniają zdanie, muszą jednak sami dojść do tego, że w tym danym określonym momencie rzeczywiście zdanie warto zmienić. Wówczas istnieje większe prawdopodobieństwo tego, że dojdzie się wspólnie do porozumienia.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Jak radzić sobie z nastoletnim dzieckiem?

Małe dziecko, mały problem, duże dziecko, duży problem – to bardzo znane powiedzenie jest niezwykle prawdziwe. Przede wszystkim dlatego, że kiedy mamy maleńkie dziecko, ono mimo swojej żywiołowości, jest nam posłuszne. Czasem jest niegrzeczne, niemniej jednak nie powoduje jakichś ogromnych kłopotów. Tymczasem kiedy wchodzi ono w wiek dojrzewania, prawdziwe problemy dopiero się zaczynają. Przede wszystkim nastolatek zaczyna eksperymentować z rzeczami, które do tej pory były dla niego czymś zupełnie obcym. Zaczynają go one jednak interesować, a to sprawia, że chciałby doświadczyć wszystkiego. W takim momencie dorośli powinni mieć oczy i uszy otwarte, ponieważ nigdy do końca nie wiadomo, co takiego dziecko wymyśli. Trzeba więc być przezornym, ufać dziecku, ale jednocześnie zwracać uwagę na wszelkie niepokojące sygnały, które może nam wysyłać. Radzenie sobie z nastolatkiem wydaje się rzeczą niezwykle skomplikowaną, da się jednak nawiązać odpowiednią nić porozumienia, jeśli tylko będzie się chciało. Ważne jest to, żeby traktować swoje dziecko jak człowieka. Nie pouczać, nie nakazywać mu. Różni się mentorstwo od dawania dobrego przykładu, od prawdziwej nauki. Musimy działać tak, aby nastolatek sam chciał do nas podejść i zadać pytanie – wtedy mamy szanse na porozumienie. Nie możemy też go nazbyt krytykować. Oczywiście trzeba wyrażać swoje zdanie, ale pamiętać też, że nasze dziecko ma prawo do popełniania błędów i do posiadania własnego stanowiska w niektórych kwestiach. Po pierwsze więc, traktować nastolatka jak człowieka.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
error: Content is protected !!